تو کتاب کمدی الهی؛ که یکی از شاهکارهای ادبی جهانه، در توصیف "جهنم"میگه:
« روی تابلوی ورودی دوزخ نوشته بودند، ای آنکه بدین مکان وارد میشوی، از هر امیدی دست بکش! »
جهنم واقعی اون موقعس که تو هیچ امیدی و آرزوی برای ادامه دادن نداری، ولی اگه یه چیزی تو قلبت یا توی ذهنت هست که تو لحظهی بهش فکر میکنی و براش میجنگی یعنی زندهای، یعنی هنوز راهی وجود داره..!

يكشنبه, ۳۱ ارديبهشت ۱۴۰۲، ۰۹:۰۳ ب.ظ پوریا قلعه روزها تند وتند میگذرند و لحظه ها باهم مسابقه گذاشتندیه لحظه یه جایی تو مسیر زندگیت به خودت میای و اصلا باورت نمیشه که زندگیت رو چطور تا اینجا گذروندی و به اینجا رسیدیکلی خاطره رو مرور میکنی و بسته به این که اون لحظه ها چطور گذشتند ، یا میفتی به جون خودت که چرااااا اینطور گذشت و یا مدام میگی یادش بخیر چقدر خوش گذشتو مدام این سیکل برات تکرار میشهدست کم یک سوم عمرمون رو که خواب بودیم و هستیم و یک سوم دیگش هم مشغول کار و مابقیش هم تکرار کارهای روزانه و به اصطلاح گذران عمرچقدر برای بیدار بودن وقت کم داریمولی به نظرم اگه همین مدت کم رو خوب سپری کنیم ، کلی بهمون خوش میگذرهچقدر آدم دیدم که وقتی میخوان برن مسافرت ، هتلشون از خود سفر براشون مهم تر میشه و بیشتر تایمشون رو تو هتل می مونندکمتر میبینند و میچرخند و لذت میبرند و به همون دایره امنشون اکتفا می کنندخیلی وقته با خودم مرور می کنم که وقت برای خوابیدن زیاده ، برای بیدار موندن وقت کم دارمبرای دیدن ،شنیدن ، تجربه کردن ، لذت بردن و به اصطلاح *بودن در لحظه ابدی هم اکنون* همه ما وقت کم داریمدر طول روز چقدر به مشکلات حال و گذشتمون فکر می کنیم و دریغ از لذت بردن از لحظه های پیش رومونچقدر تا حالا طلوع خورشید رو از نزدیک دیدی ؟از خودمون بپرسیم واقعا خوشبخت هستیم یا با داشته همون خوشیم ؟باز هم میگممن برای بیدار موندن هزینه میکنم نه خوابیدنبرای درک لحظه ها و یک کیف عمیق از جایی که هستم و کاری که میکنم... ۰۲/۰۲/۳۱ ۰ ۰ پوریا قلعه

شده حس کنین یه نفر رو از یه موقعیت خیلی بد نجات دادین و کمکش کردین ولی طرف به جای قدردانی کاری کرده که فکر کنین دستتون نمک نداره؟یه داستان جالبی شنیدم که شاید بد نباشه شما هم بخونین.تو تایلند یه خانم توریستی داشته با ماشین میرفته که یه لاکپشتی رو میبینه که داره به زور و بدبختی سعی میکنه از لبه جاده بیاد بالا.خانم توقف میکنه، میره لاکپشت رو برمیداره و میبردش یه رودخونهای که اون نزدیک بوده و ولش میکنه. یه مرد محلی ازش میپرسه چیکار میکنی؟ زنه میگه این لاکپشت از محل زندگیش دور افتاده بود من برش گردوندم. یارو میگه این لاکپشت بدبخت ۶ ماه طول کشیده بود که این راه رو بره و میخواست برسه یه جا و در خفا تخم بزاره که تو همه زحمتش رو به باد دادی، شاید بهتر بود اول از لاکپشته میپرسیدی!و پیام داستان اینه، اگه کسی ازتون نخواسته نجاتش بدین نجاتش ندین و در مقابل ادمها احساس مسئولیت بیش از اندازه نداشته باشین.